Prestberg-Jutul'n

Trast ogo Prestgard'n paa Vaagaa er de eit Hoggberg, som kallas Prestberge. Staar Ein ne-ve Kjørkja og ser uppi Prestberge, kan ein sjaa mest som Likjend' te ei stor Dør i slette Veggje. De er Jutul-Porten, døm kalla, for i di gamle Ti'om budde de ein Jutul me Kjeringen sine i Prestbergje.

Da Vag-Verinn tok ve den kristne True, den Gongen han Sante-Ola foor igjønom Dal'n, gjekk døm inn paa aa byggje Kjørkje og ho sette døm upp paa Viste i Nordhera'. Men saa tykte Folke i Finntryun og Uppgardom, Sjaardølinn og Lalmingann, at Kjørkja sto saa reint avsi'es te der paa Viste, at døm samdest um aa fløtja ho nedst i Prestgardsjorde, der ho no staar. Detta vart Prestberg-Jutul'n forrtrote paa; Kjørkjeklukkunn maa ikje Jutulle og Bergtrøll lii og utu Klukk-Ljoma lyt døm haa se, um døm lyt fløtja alder saa langt.

Saa va de ein Sondagsmaargaa Kjørkjeklukkunn bar ta aa laate fyste Gongen ne-paa Ha'land og Ljomin lyddest saa klaar og kvell uppi Prestberge. Di tvoug derinne dreiv kaar me sine og ha ikje naagaa slikt i Ventom, Jutul'n sjøl sat maksla paa eit Skaak-Emne og Kjeringje ha nettup tikji ei dugele Smørknoe utu Kjinnun, lagt ho i Smørtrouge og skulde te elte. Me di saamaa fekk døm Klukk-Ljomin i Øyro og da kan de hende, de barst upp me døm! Kjeringje vart saa tvingande sint, at ho senda Smørknoa si ne-over mot Kjørkjun saa de berre kvein og Jutul'n kjørde ette Skaak-Emne saamaa Vegen. Men ikje nugun 'taa døm raakaa. Smørknoa rokk ikje heilt fram og Skaak-Emne gjekk baade forhøgt og forlangt; Smørknoa staar like innve Kjørkjebaalken den dag i dag og Skaak-Emne ligg langt sø-paa Vollom. Men gjillt Vyrkje er de i døm baae, saa ha døm raakaa, som meint va, ha de nok vorte Ende paa Klukk-Læte, den gongen.